De kracht van zachte aandacht en de pijn waar laten zijn

De kracht van zachte aandacht en de pijn waar laten zijn Vandaag zag ik Petra. Zij komt al een poosje bij me in de praktijk. Haar gezicht heeft een bijzondere uitstraling. Het is een mengeling van kracht en zachtheid – van behoedzaamheid en lef – van levenslust en vermoeidheid – die me telkens weer verwondert.…

Lees verder

Spiegeltje spiegeltje aan de wand

Spiegeltje spiegeltje aan de wand Een cliënt vertelt me dat zij in de spiegel kijkt om te zien hoe het met haar gaat. Ze kijkt naar haar gezichtsuitdrukking en de stand van haar ogen. Zo kan ze het opmerken als ze verdrietig is en dan komen soms de tranen. Huilen kan zij niet zo makkelijk.…

Lees verder

moederdag

Je ligt op je zij. Je rug ontbloot. Voorzichtig masseer ik je zachte vel. Je bent nog dunner geworden dan je al was. Je zucht. Je bent zo moe.

Lees verder

‘Mijn lichaam weer van mij’

Bij het afscheid laat Isabel me op haar telefoon een foto zien. Ik zie een klein hoofdje, waar tussen de slangetjes en plakkers een paar donkere ogen mij krachtig aankijken. Ik ben ontroerd door de helderheid van zijn blik. ‘Mag ik iets schrijven over onze ontmoeting?’ vraag ik Isabel.

Lees verder

Vaders en dochters

‘Papa, jij doet niet je best!’ zegt het meisje verontwaardigd tegen haar vader die dicht naast haar zit. Zojuist is de zorgvuldig door hen gebouwde toren ingestort. ‘Jawel’, zegt hij. ‘Ik dacht als ik het nu héél snel doe, dan blijft hij misschien wel staan.’

Lees verder

Het opruimen van de kledingkast

‘Hoe om te gaan met het opruimen van de spullen van uw dierbare?’ De titel van het artikel op mijn scherm staart mij aan. Het staat me tegen, dat ook voor dit pijnlijke proces weer tips en trucs worden verzonnen.

Lees verder

Koffie in bed en keuzestress

Waar ik gister nog ging slapen met het heerlijke gevoel dat ik morgen een lege – naar eigen behoefte – in te vullen dag voor me heb, voel ik vanmorgen de onrust al vrij snel na het wakker worden.

Lees verder

Troost

Als kind duimde ik. Ik duimde veel en overal. Ik weet nu: een vorm van troostend contact met mezelf, wat me veiligheid en rust gaf. Het allerliefst duimde ik naast mijn moeder op de bank, met haar arm wat omhoog getild in mijn vrije hand.

Lees verder

De zee op Vlieland

Ik ben op Vlieland. Het eiland waar ik zo graag kom en zo van hou. Vanmorgen vroeg liep ik een paar uur op het strand, de meeste tijd met mijn voeten door het water.
Bovenstaande tekst kwam ik tegen als afdrukken van bandensporen in het zand.

Lees verder